TARAFTAR HİKAYELERİ

Kategori: TARAFTAR HİKAYELERİ - Tarih: 28 Mart 2020 16:40
TARAFTAR HİKAYELERİ

HAZIRLAYAN : AYTAÇ ERSOY
---------------------------------------------
MEHMET ESER

Ölüm döşeğinde Es Es’i sordu

Eskişehir dışında yaşayan bir Eskişehirliyim. Rahmetli babam 4’üncü evre akciğer hastasıydı. Her yerine özelikle beynini de metastaz yapmış durumdaydı. Devamlı yanına gidip geliyordum. Yanında olmadığım bir zamanda çok ağırlaştığı, hiç konuşmadığı haberi geldi. Ağar topar yola çıktım. Eskişehir’e vardım. Babamın başucuna geçip elini tuttum. 10 dakika bekledikten sonra, gözlerini açtı, dudakları kıpırdamaya başladı. Birşey diyor herhalde diye iyice yaklaştım. ‘Es Es bu hafta ne yaptı’ dedi. Bir an ağzımdan ‘Yendik baba’ çıktı. Gülümsedi. Halbuki yenilmiştik... Babamla hayatımızdaki son diyaloğumuz buydu… Babam beni ilk kez 1988-89 sezonunda Eskişehirspor-Fenerbahçe maçına götürmüştü. 8-9 yaşlarımdaydı ve 7-2 kaybetmiştik. O maçta Eskişehirsporlu oldum. Aynı şekil bende oğlumu 5-6 yaşlarında iken Eskişehirspor-Giresunspor maçına götürdüm. Oğlum da o maçta Es Es’li oldu. İnşallah benimde ölürken, şahadet getirmeden önceki son sözüm Eskişehirspor olacak.
 
 -----------------------------------------
NUSRET UĞURLU
Bir baktım polis!


Eskişehirspor ile tanışalı 30 sene olmuştur. Hiç unutmayacağım bir anım var. Kendimi bildim bileli her maça girerken kesin bir sıkıntı çıkmıştır. O günde öyle olmuştu... Bir baktım Ayder tribünü yanındaki ağaçtan tribüne tırmanıyorum... Yukarıdan bir el ‘Gel seni çekeyim’ dedi. Elini tuttum kafamı kaldırıp bir baktım polis! ‘Gel artık, çıktın bu kadar geri inme’ dedi. Sonra Ayder tribününden Kızılcıklı’ya geçmeye başladık. Tabii ki yine kapıdan değil, Ayder’in en üst basamağındaki telin altından geçerdik... Ne günlerdi!
 
 -------------------------------------------
İLKAY KÖSE
Es Es için hastanelik olduk

2010-2011 sezonuydu… O dönemlerde 17 yaş altındaki taraftarlar maçlara kimlik fotokopisi ile girebiliyordu. Her maç sabahı annemi alıp bilet kuyruğuna giderdik. Annem hep kızardı ama bir şekilde ikna olup bize bilet alırdı. Rahmetli dedem o dönem bizde kalıyordu. Maçlarda kaybetmişsek eve üzgün gidiyorduk. Dedem bizi teselli etmek için ‘Bir gün şampiyon olacağız’ derdi. Yine bir iç saha maçında abimle (Birkay Köse) maça gittik. Rakibi tam hatırlamıyorum ancak hava çok soğuktu. -11 derecede açık tribündeydik. İlk devreyi de geride kapatınca abime ‘Çok üşüdüm abi eve gidelim’ dedim. Belki küçüktüm diye çok üşümüştüm. Abimle stadyumdan çıktık eve geldik. Çok üşütmüştük o gece hasta olduk. Annem çok kızmıştı. Hatta ertesin gün bizi hastaneye yatırmışlardı.
 
 

https://www.sonhaber.com.tr/haberprint/taraftar-hikayeleri-132435.html