İşçi ve emekçinin bayramı 1 Mayıs, Türkiye’de milyonlarca kişi için buruk geçiyor… Yıllarca fabrikalarda, tarlalarda ve ofislerde çalışarak primini ödeyen vatandaşlar, emeklilik döneminde dinlenmek yerine geçim mücadelesini sürdürmek zorunda kalıyor. Artan hayat pahalılığıyla beraber maaşlarının temel ihtiyaçları dahi karşılamadığı emekliler, yeniden çalışmanın yollarını arıyor. “Bir gün rahat ederim” hayaliyle geçen yılların ardından ortaya çıkan bu tablo, alın terinin karşılığının sorgulanmasına neden oluyor. Emeğin değerinin her geçen gün azaldığı bir iklimde ömürlük bir yorgunluğun hikayesini, bizzat yaşayanlardan dinliyoruz…
ÇALIŞMAZSAK GEÇİNEMİYORUZ
Müzekkar Şencan (Kahveci): Eskişehirliyim. Sivrihisar Caddesi’nde bir çay ocağında çalışıyorum. Emekliyim. 67 yaşındayım. 2006 yılında emekli oldum. Emekli olmadan önce fabrikada çalışıyordum. Emekli olduktan sonra para yetişmediği için böyle yerlere devam etmeye başladık. Emeklinin durumu malum. 20 bin lira alıyoruz, 18 bin lira kira veriyoruz. Paramız yetişmediği için mecbur çalışıyoruz. Kirada oturuyorum. Geçinemiyorum. Günlerimiz iyi geçmiyor. Sabah 7 buçukta geliyorum, akşama kadar buradayım, bir pazar tatilim var. Emekli olduktan sonra çalışmayacağım diyordum ama maalesef olmadı. Mecbur çalışmak zorunda kaldık. Borçlar bitene kadar elimiz ayağımız tuttuğu sürece bu böyle gidecek. Yaşam zor, yapacak bir şey yok. Çalışmazsak geçinemiyoruz.
GÜCÜMÜZ YETENE KADAR DEVAM
Süleyman Belyurt (Bakkal): Emekliyim. Afyon Emirdağlı’yım. 80’den bu yana burada olduğum için artık Eskişehirliyim. Plasiyerlik yapıyordum, 4 sene önce emekli oldum. Şu an bir arkadaşımın yanında çalışıyorum. İhtiyacım var. Emekli maaşım yetmiyor. Bugün aldığım maaş 24 bin lira. İki çocuk var. Çok şükür çalışırken evimizi aldık. Almamış olsak şu an ev kiraları 20-25 bin lira. Tek maaşla nasıl geçinebilirsin? Haftada bir gün izin yapıyorum. Maddi şartlardan dolayı tatile gidemedik. Buradan kazandığım para destek oluyor. Artıramıyorsun ama geçinmeye çalışıyorsun, idare yoluyla. Bizim çocukluğumuzdaki emekliler kravat takar, gazete okurdu. Böyle bir hayaldi. Günümüz şartlarında bunun imkanı yok. 24 bin lirayla ne yapabilirsin? Gücümüz yettiği kadar, çoluk çocuğu kurtarana kadar çalışmayı düşünüyorum.
MASRAF ÇOK, HER ŞEY PAHALI
Ali Naki Erdoğan (Gazeteci): 56 yaşındayım. 2017’de emekli oldum. Emekli olduktan sonra 1 ay boş kaldım. Emekliler gibi parkta oturdum, banka kartım olduğu halde onlar gibi banka kuyruklarına girdim. Onların sıkıntılarını çok iyi biliyorum, sürekli haberlerini yaptığım için. Ben erken emekli oldum. 15 gün zor durdum. Emeklilik bana göre değil dedim. Emekli olduktan sonra bir sahil kentinde, küçük bir yerde kalmayı balık tutmayı, bir karavan satın almayı istiyordum. Hala da hayalim o. Ama olmadı. Emekli maaşıyla, bir de kira veriyorsan geçinmek çok zor. 20 lira maaş alıyorum. Allah’tan evim kira değil. 15 bin TL’den aşağı ev kirası yok, 5 bin lira ile nasıl geçinecek insan mecbur çalışacak. Ben de mecbur çalışıyorum. Masraf çok, her şey pahalı. Şimdi gidip pazar yerine gidip bakalım o çantalar kaç paraya doluyor? Emekli maaşıyla geçinmek imkansız.
KİRADAYSAN EVDEN ÇIKAMAZSIN
Mehmet Teke (Pazarcı): 1959 doğumlu, Afyon Emirdağlıyım. 2006’da emekli olduk. Şartlar zorluyor, devam ediyoruz. 7 yaşından beri bu mesleğin içindeyim. Bırakmak istiyorum, bırakamıyoruz. Geçim sıkıntılı. Emekli maaşıyla geçiniyor olsan evden çıkamazsın, hele kiradaysan hiç çıkamazsın. Bir eve en kötü şartlarda 50-60 bin lira girmesi lazım ki dengeler kurulsun kira hariç. Devletimiz buna el atarsa çok memnun oluruz. Çok zorlanıyoruz. Emekli olmadan önce hayalimiz şuydu; emekli olduktan sonra biz de bu ülkede yaşayan bir birey olarak tatile gitmek, gezmek… Herkesin doğal hakkıydı ama yok. Çalışırken daha iyiydik ama emekliyken yapamıyoruz. Hayallerimizi yaşayamıyoruz.
HAYALLERİM GERÇEK OLMADI
Gürbüz Kanat (Taksici): Emekliyim. 59 yaşındayım. Eskişehirliyim. Türkiye’nin en büyük şirketlerinin birinden emekli oldum. Şimdi taksicilik yapıyorum. 2012 yılında emekli oldum. 2026’dayız… Bilfiil durmadan, duraklamadan devam ediyorum. Önceki mesleğim bir fabrikada makineciydim. Emekli olduktan sonra düzgün bir hayat hayal etmiştim ama olmadı.
