Hayal melay hatırlıyorum…
1971-1972 yıllarıydı…
Annemle babamın arkasında, ablamın elinden tutarak yürüdüğüm günlerdi…
Yeşiltepe’deki evimizden çıkar,
Uzun bir yürüyüşten sonra otobüse biner, Köprübaşı’nda inerdik…
Derdimiz Adalar’a gitmek…
Birkaç oyuncağa binmek, haşlanmış mısır yemek, belki üstüne de dondurma…
Sonra bir çay bahçesinde soluklanır,
Annem ve babam çay içerken, hala hakkımız kaldıysa biz de gazoz içerdik…
Gençler gazozu…
Halis mulis Eskişehir gazozu…
Sonra dönüş yolculuğu başlardı…
Kızılay durağına yürür, iki numaralı otobüsü beklerdik…
Derin karanlığın içinden ışık huzmeleri gözlerimizi alırdı…
Biraz sonra,
Durağa yanaşmak için sinyal veren otobüsü görürdük…
Sonra ver elini Yeşiltepe…
Otobüsten iner, bir durak mesafesi yol yürürdük…
Sokaklar karanlıktı…
Tek tük yanan sokak lambalarının izinde, peşimizde yiyecek bir şeyler arayan kediler…
Kanalın üzerindeki tahta köprüyü geçerken, kediler peşimizi bırakırdı…
Sanki,
O köprüden geçmelerini yasaklayan gizli bir kural vardı…
Karşılığında hiçbir şey alamadıkları takibi bırakırlardı…
***
Yeşiltepe’deki evin inşaatı tamamlanıp taşındığımızda henüz ilkokula başlamamıştım…
1969 ya da 1970 olmalı…
Henüz elektrik yoktu…
Gaz lambalarının ışığında geçen uzun geceleri hatırlıyorum…
Televizyon yok, gerçi olsa da elektrik yok…
Radyo var…
O da pilli…
Belli bir saatte ajanslar başlardı, yani haberler…
Babam hepimize susmamızı söyler, sonuna kadar pürdikkat radyoyu dinlerdi…
Radyodaki ses başlardı konuşmaya…
“Başbakan Süleyman Demirel, bugün halkımıza hitaben bir konuşma yapmıştır…”
Tekrar bir cızırtı sesi ve ardından Demirel’in sesi…
“Sevgili vatandaşlarım…”
O günlerde, ülkenin geri kalanı ve dünyayla irtibatı kuran yegane iletişim aracıydı…
Elbette tek taraflı iletişimi kast ediyorum…
Radyoda verilen haberlerin teyidini yapabilmek mümkün değildi, öylece kabul edilirdi…
Bırakın interneti, evlerde telefon bile yoktu…
Ancak,
Yüksek makamlardaki yetkililerin evlerinde belki…
Herhangi bir şekilde, biriyle telefonla görüşmeniz gerekiyorsa, şehir merkezindeki PTT’ye gitmek zorundaydınız…
Oradaki görevliye, aramak istediğiniz numarayı yazdırır ve beklemeye koyulurdunuz…
Şansınız varsa,
Birkaç saat içinde,
Şansınız yoksa 3-4 saat beklerdiniz…
Sıranız gelecek ve birkaç dakikalığına da olsa, telefonda konuşacaksınız…
Ve sonra yeniden elektriğin olmadığı evimize dönersek,
Mutluyduk sanki,
Umutluyduk…
Daha iyisini görmediğimiz için, elimizdekilerle yetinmeyi biliyorduk…
***
Sonra 80’li ve 90’lı yıllar geldi…
Türkiye hızla değişiyor, dönüşüyordu…
Elbette insanlar da…
2000’li yıllarla birlikte,
Bilgisayar, internet, dijital dünya…
Dünyanın neresinde ne oluyorsa, anında öğrenme imkanı…
Ama giderek hiçbir şeyden yetinmeyen, tatmin olmayan insanların çağı başladı…
Halen de sürüyor…
O yoksulluk ve yoksunluk günlerini yaşamış olmaktan mutluyum…
Çünkü bugünlerin değerini anlamamı kolaylaştırıyor…
Bir zamanlar, Eskişehir böyle bir dünyaydı işte…
(SONHABER GAZETESİNDEN ALINTIDIR)