Kırmızı Çiçek…
Rus yazar Garşin’in öyküsü.
Vsevolod Mihayloviç Garşin…
Üniversite öğrencisiyken bir grup arkadaşıyla birlikte okulu bırakıp gönüllü olarak 1877-1878yılları arasındaki Osmanlı Rus savaşına katılıyor.
Savaşta yaşadıkları onu derinden etkiliyor.
Savaş sırasında yazdığı öykülerinde, savaşta yaşadıklarını…
Gördüklerini anlatıyor.
Önünde ölen…
Ölmüş yatan Osmanlı askerleri üzerine düşünüyor.
“O kim, kader onu buraya neden getirdi?”
“Belki onun da benim gibi yaşlı bir annesi var…”
Garşin,
“Savaşta birilerini öldürmeyi düşünmemiştim,” diyor.
Bundan kurtulamıyor.
Ve sonunda intihar ediyor.
1888’de…
Otuz üç yaşında.
Petersburg’da…
Evinin merdivenlerinden kendini aşağı atarak.
Kırmızı Çiçekler öyküsünde de savaşın, yaşanan acıların insanı deliliğe…
Aklını yitirişe sürükleyişini anlatıyor.
Öykünün kahramanı akıl hastası.
İki gün süren tren yolculuğu sonunda nakledildiği hastaneden içeri girince,
“Majesteleri, İmparator I. Petro’nun adıyla bu akıl hastanesini teftişe geldim!” diyor.
Kendini, hastaneyi denetlemekle görevli müfettiş zannediyor.
Zaman zaman normale döndüğü de oluyor.
Doktor,
“Nerede olduğunuzu biliyor musunuz?” diye soruyor.
“Tabii ki doktor! Akıl hastanesindeyim,” diyor.
Doktorla, gayet aklı başında…
Felsefi bir tartışmaya giriyor.
Oradaki hastaların iç dünyaları…
Ne hissettikleri hakkında konuşuyor.
“Neden bana öyle dikkatle bakıyorsunuz? İçimdekileri okumanız mümkün değil,” diyor.
Ama sonra, yaşadıkları…
Savaş yılları…
Yaşanan acılar, kötülükler aklını başından alıyor.
Bahçedeki kırmızı bir çiçeğe takılıyor aklı.
O kırmızı çiçeği, bütün kötülüklerin vücut bulmuş hali olarak görüyor.
Kırmızı çiçek, ona göre, kırmızı rengini masum insanların dökülen kanını, gözyaşlarını ve insanlığın özsuyunu emerek elde ediyor.
Kırmızı çiçeklere karşı savaş açıyor.
Yani kötülüklere karşı.
Hastane bahçesindeki; kırmızı rengini, güzelliğini savaşta ölen masum insanların dökülen kanından alan…
İnsanların gözyaşlarını ve insanlığın özsuyunu emen kırmızı çiçekleri koparmaya başlıyor.
Kırmızı çiçekleri düşman…
Kendini de cephede, kırmızı çiçeklere…
Yani kötülüklere…
Acı ve gözyaşına karşı savaşan bir asker…
Bir komutan zannediyor.
“Şimdiye kadar hiç kimse bir seferde dünyanın bütün kötülüklerine karşı savaşmaya cesaret edememişti,” diyor.
Kendisiyle gurur duyuyor.
Haksız mı kendisiyle gurur duymakta?
Çevremizde aklı başında…
Sen benim kim olduğumu biliyor musun, diyen…
Kendini bir şey zanneden…
Ama bırak kötülüklere karşı savaş açmayı…
Gücünü kötülüklerden, mağdur edilen…
Hakkı yenen insanların acılarından ve dökülen gözyaşlarından alan ne insanlar var…
(SONHABER GAZETESİNDEN ALINTIDIR)