Geçtiğimiz günlerde Eskişehir Haber Ajansı'ndan Alperen Ata ile kentimizde bisikletli ulaşım üzerine bir söyleşi gerçekleştirdik.
Bisiklet yollarını, toplu taşımayla entegrasyonu ve yeni güzergâh ihtiyacını konuştuk. Ancak üzerinde özellikle durduğumuz bir konu vardı: Bisikletlilerin yayalarla ilişkisi.
Eskişehir'de özellikle Adalar bölgesindeki bisiklet yollarında yayalarla bisikletlilerin sık sık karşı karşıya geldiğini görüyoruz. Bisikletliler, kendilerine ayrılmış yolların yayalar tarafından kullanılmasından şikâyet ediyor. Yayalar ise hızlı giden bisikletlilerden rahatsız.
Oysa burada yalnızca insanların davranışlarından kaynaklanan bir sorun yok. Bisiklet yolunun yaya alanıyla aynı seviyede, hemen yanında bulunması da karşılaşmaları kaçınılmaz hâle getiriyor. Bu nedenle bisiklet yollarını yayaların alanından değil, mümkün olduğunca motorlu taşıtlara ayrılmış yollardan yer kazanarak oluşturmalıyız.
Elbette bisiklet yolunun bisikletlilere ayrılmış olması, bize sınırsız bir hareket özgürlüğü tanımıyor. Önümüzde yürüyen bir yayaya kızmak, onu korkutmak ya da hızımızı düşürmeden ilerlemek kabul edilebilir davranışlar değil.
Özellikle yayalarla iç içe kullanılan güzergâhlarda 25–30 km/sa hızlara çıkmak yerine, koşullara göre 10–15 km/sa gibi daha düşük hızlarla ilerlemek hem kendi güvenliğimiz hem de yayaların güvenliği açısından çok daha doğru.
Ben bu yaklaşımı yaşamdaşlık kültürünün bir parçası olarak görüyorum. Kent yalnızca otomobillerin, bisikletlilerin ya da yayaların değil; hepimizin ortak yaşam alanı.
Bisikletli ulaşımı savunurken otomobil sürücülerinden beklediğimiz dikkat, saygı ve anlayışı biz de yayalara göstermeliyiz.
Çünkü trafikte güçlü olanın zayıf olana yol verdiği, herkesin birbirinin güvenliğini gözettiği bir kent kültürüne ihtiyacımız var.
