Kahramanmaraş’taki okul felaketinin yaşandığı ilk anlarda can verenlerin sayısı dörttü…
Üç öğrenci bir öğretmen…
Akşama doğru sayı dokuza çıktı…
Dün sabah saatlerinde ise maalesef sayı 10’a çıktı…
Can kayıplarının sayısının artmamasını dilemek,
Şu an yapabileceğimiz tek şey…
Gerek iş arkadaşlarımız, gerek yakınlarımız içinde çocukları okula gidenler var…
Büyük bir çoğunluk çocuklarını okula göndermediler…
Gerçi bunda öğretmenlerin iş bırakma eyleminin de etkisi var…
Ancak son iki saldırının yarattığı travma hem öğrenciler, hem öğretmenler hem de veliler üzerinde çok etkili oldu…
Olmaması da mümkün değil zaten…
Kısa zamanda neler yapılabilir?
Bence,
Okullarda öncelikle güvenlik önlemleri arttırılmalı…
Peki bu yalnızca yeterli olur mu?
Elbette olmaz…
Çok daha kalıcı düzenlemeler yapılmalı…
Olay hem kriminal hem de psikoloji açısından masaya yatırılmalı…
Genel davranış biçimiyle bu tür davranış bozuklukları gösteren öğrenciler izlenmeli ve aileleri ile görüşülüp gerekli önlemler alınmalı…
Elbette uzmanların da önerileriyle devlet gerekli düzenlemeleri hızla hayata geçirmeli…
***
Beni endişelendiren bir başka olay da şu;
Şimdiki nesil yalnız bir çocukluk geçiriyor…
Bu bir süredir böyle, ama giderek derinleşiyor bu yalnızlık…
Buradaki sarmal şu;
Hem yalnızlar hem de internet aracılığıyla büyük gruplar haline gelebiliyorlar…
100 binin üzerinde üyesi olan sitelerinde buluşuyorlar…
Şiddet sarmalı üzerinden hem kendilerini hem de birbirlerini besliyorlar…
Eskiden çocuklar sokağa çıkar oyun oynarlardı…
Erkek çocuklar kendi aralarında top oynarlar,
Kız çocukları da varsa, yakar top, sek sek gibi oyunlar oynarlardı…
Bu sayede sosyalleşirler, empati yapabilme becerilerini kazanırlardı…
Gerekirse kavga etmeyi gerekirse oyun oynamayı bilirlerdi…
Akran zorbalığı olmazdı…
Ancak şimdiki çocuklar bunlardan yoksunlar…
Ya telefon ya bilgisayar bağımlılıkları onları gerçek yaşamdan koparıyor,
Gri ve belirsiz bir dünyaya hapsediyor çocukları…
Anne ve babalar ise,
Çok küçük yaşlardan başlayan bu bağımlılığı, bir tür “dijital bakıcı” olarak kabulleniyorlar…
Çocuk çok küçük yaşta da olsa, biraz huysuzlandığı, biraz ağladığı zaman, ebeveyn bir çizgi film veya oyun açıp tutuşturuyor eline…
Arkasından çocuğun istese de üstesinden gelemeyeceği bir bağımlılık gelişiyor…
***
Elbette yaşanan bu felaketlerin tek nedeni ya da tek sorumlusu yok…
Çok boyutlu geniş bir sorunlar yumağı…
Ne yazık ki,
İnsanın olduğu her yerde ve her zaman şiddet var ve olmaya da devam edecek…
Son insan yeryüzünden silinene kadar…
Sonra ne olur bilemem…
Onu da yeni gelecek olanlar düşünsün…
