Her gün en az 6 işçi yaşamını yitiriyor…
Yazması kolayancak karşılığı son derece acı…
Son olarak İzmir Aliağa’da bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamada 18 işçi hayatını kaybetti.
Fabrikanın sahibi Mehmet Rüştü Başaran’a ise ev hapsi cezası verildi.
18 ailenin ocağına ateş düşerken, işçilerin ölümünden sorumlu tutulan patron evinde rahat rahat yaşamını sürdürmeye başladı bile.
HABAŞ’ta yaşananlar ne ilk ne de son…
Keşke gönül rahatlığıyla bir daha böyle bir şey yaşanmaz diyebilseydik…
Ancak mevcut yaptırımlar, emek sömürüsü üzerine kurulan bir sistem, sermayeyi koşulsuz şartsız destekleyen bir yönetim biçimi iş cinayetlerinin önüne nasıl geçebilir ki?
Türkiye’nin ölümlü iş kazalarında dünya 3’üncüsü, Avrupa 1’incisi olduğu biliniyor.
Veriler ortadayken bu tablonun değişmesi için atılan adımlar maalesef “göstermelik” olarak atılıyor.
1 Ocak 2025 itibarıyla yapılan düzenlemeyle, 50’den az çalışanı olan ve az tehlikeli sınıfta yer alan iş yerleri ile tek çalışanı olan işletmeler dahil olmak üzere tüm iş yerlerinde iş güvenliği uzmanı ve iş yeri hekimi bulundurma zorunluluğu tam olarak yürürlüğe girdi.
Bu uygulamayı oldukça olumlu bir hamle olarak değerlendirebilirdik.
Eğer iş güvenliği uzmanlarının maaşını görev yaptıkları iş yerinin sahibi vermeseydi…
Mobbingler eşliğinde yapılan denetimlerin amacına ulaştığını söyleyebilir miyiz?
Asla.
Ki zaten yaşanan elim kazalar bunu en acı şekilde ortaya koyuyor.
İşveren, iş güvenliği uzmanlarının tespit ettiği eksikliklerden rahatsızlık duyuyorsa, bu eksiklikler görmezden geliniyor ya da bir şekilde üzeri kapatılıyorsa, böyle bir çalışma düzeninde emekçilerin iş kazası yaşamadan, sağ salim evlerine dönebilmeleri bile neredeyse bir tesadüfe dönüşüyor.
Bu sistemin içindeki işçilerin hakkını savunmayla, şartlarını iyileştirmeyle yükümlü sendikalar ise çıtlarını çıkaramıyor.
Ya da “iktidarın izin verdiği miktarda” seslerini yükseltiyor.
Birkaç sendika ve sendika başkanını tenzih ediyorum.
Bağlı olduğu konfederasyona karşı ses yükseltebilen Harb-İş Şube Başkanı Hasan Atak gibi…
Öyle bir sistem ki bu;
Sessiz sendikalar, hırslı işverenler, istifa etmekten bile imtina eden yöneticiler…
Bırakın istifayı, yaşanan olayların mecliste araştırılmasının dahi istenmediği bir sistem bu…
HABAŞ patlamasına ilişkin araştırma önergesinin AKP ve MHP oylarıyla reddedildiği gibi…
Olan ay sonunu getirmeye çalışan emekçiye oluyor…
Olan en sevdiğini yok yere toprağa veren eşe, anneye, çocuğa oluyor…
Siyasi erk, sermayeye sırtını dayayarak bu sömürü ve ölüm düzeninin devamı için var gücüyle çalıştığı sürece, bizler ise her gün bir yandan lanetledikleri İsrail'e daha fazla çelik satılabilsin diye iş cinayetlerinde yaşamımızı yitirmeye devam ediyoruz…
