Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), 2026 yılının üçüncü çeyreğine ilişkin dönemlik nüfus istatistiklerini açıkladı. Verilere göre, özellikle çocuk nüfusunun azalması ve yaşlı nüfusun artması, Türkiye’nin demografik yapısındaki dönüşümü gözler önüne serdi.
2025 yılı sonunda 86 milyon 92 bin 168 kişi olan Türkiye nüfusu, 1 Ekim 2026 itibarıyla 86 milyon 502 bin 286 kişiye ulaştı.
ÇOCUK SAYISI AZALIYOR!..
TÜİK verilerine göre 0-14 yaş grubundaki çocuk sayısı 2026 yılının ilk çeyreğinde 17 milyon 437 bin 514 olarak kaydedildi.
Bu sayı ikinci çeyrekte 17 milyon 349 bin 296’ya üçüncü çeyrekte ise 17 milyon 247 bin 925’e geriledi.
Böylece sadece dokuz ayda çocuk nüfusu 189 bin 589 kişi azaldı.
Çocukların toplam nüfus içerisindeki payı da yüzde 20,5’ten yüzde 19,9’a kadar düştü.Ancak, azalan çocuk nüfus oranı, yüzde 17,6’lık AB (Avrupa Birliği) ortalamasının henüz üzerinde seyrediyor.
YAŞLANIYORUZ!..
Son veriler, Türkiye’de 65 yaş ve üzerindeki nüfusun toplam nüfus içindeki payının, 2026 yılının üçüncü çeyreğinde yüzde 11,4’e yükseldiğini gösteriyor. Çocuk nüfusundaki gerilemeyle birlikte yaşlı nüfusun toplam nüfus içindeki ağırlığının artması, Türkiye’de nüfusun yaşlanma eğilimini ortaya koydu.
“DEMOGRAFİK FIRSAT PENCERESİ”!...
Çocuk nüfus oranının düşmesinin uzun vadede ekonominin yapısını kökten değiştirmesi kaçınılmaz bir durum. Bu durumun kısa sürelerde “Demografik fırsat penceresi” olarak olumlu bir hava yaratması gözlenirken; yüksek istihdam, verimli üretim, iyi eğitim sistemi olmazsa tüm demografik avantajlar boşa harcanmış oluyor. Uzun vadede ise çalışan başına emekli sayısı ve sağlık harcamalarının artması, sosyal güvenlik sisteminin maliyetinin büyümesi, kamu mali dengelerinin bozulması şeklinde “yaşlanma ekonomisi” olgusu ortaya çıkıyor.
“3 ÇOCUK MU, 5 ÇOCUK MU” SÖYLEMİ YETMEZ!..
Önümüzdeki yıllarda günümüzdeki sayıda bir genç kuşağımız artık olmayacak.
Ülkemizin önümüzdeki yüzyılda siyasal, sosyal, ekonomik ve demografik yapısında ciddi değişimleri tetikleyecek olan doğurganlık hızındaki düşüşün negatif etkilerini en aza indirmek için kısa, orta ve uzun vadede bütüncül politikalar geliştirilmelidir.
Bu politikalar geliştirilirken; çocuklar ve aileler için ekonomik destekler, çalışma yaşamında esneklik ve izinler, kreş ve çocuk bakım evlerinin yaygınlaştırılması, gençlerin gelecek kaygılarının azaltılması, ailelerin yoksulluk hatta açlık risklerinin yok edilmesine yönelik ekonomik politikalar üretilmesi gibi konular öncelikle ele alınmalıdır.
Aksi takdirde, gençlere sadece “3 çocuk, 5 çocuk yapın” tavsiyeleri yeterli olmaz…