Son zamanlarda ne çok zaman geçirmeye başladım kitaplığın başında.
Omzumu kitaplığa dayayıp okuyamadığım kitapları okuyorum orasından burasından.
Nedir bu?
Geriye dönme arzusu mu?
O kitapları kitapçılardan heyecanla alıp geldiğim yıllara…
Yirmi yıl, otuz yıl, kırk yıl önceye dönme arzusu mu?
Yahut da…
Bir telaş mı?
Okuyamadığım kitapları okuma telaşı mı?
Vedat Günyol da kendisiyle yapılan bir söyleşide, günde iki üç kitap okuduğunu söylemişti.
Ne yazık ki bunu söyledikten kısa bir zaman sonra ölmüştü.
Okumak istediği kitapların ne kadarını okudu ne kadarını okuyamadı?
***
Alıp da okumadığım kitaplardan biri…
Rus öyküleri antolojisi.
İçinde Rus yazarlardan seçilmiş öyküler…
Puşkin'in Maça Kızı…
Nikolay Karamzin'in Zavallı Liza'sı…
Kitabın içindeki öykülerin çoğu daha önce okuduğum öyküler.
Sanırım kitabı,içindeki okumadığım birkaç öykü için satın almışım.
Sonra da, bir ara okurum diye kitaplığa kaldırmışım.
Böyle, bir ara okurum diye kitaplığın raflarına kaldırdığım o kadar çok kitap var ki kitaplıkta...
Çoğunu okuyamayacağım, okuyamadan öleceğim.
Hayat kısa…
Bir yazar için daha da kısa.
Yahya Kemalölüm döşeğinde son nefesini verirken,
“Bir çare yok mudur buna?”diye sormuş.
Ölümünden sonra yastığının altında bulunan beytin ilk mısrasında yaşayıp köhnemekten söz etse de ölüme bir çare aradığı kesin.
Çare yok!
Ne çaresi!
Ama yine de…
Yazarlara, şairlere…
Sanatçılara iki ömür bahşedilmeli.
Okuyamadıklarını okusunlar…
Yazamadıklarını yazsınlar…
Sevemedikleri insanları sevsinler diye.
İki ömrü bırak!
Yazarların, şairlerin çoğu erken yaşta öldü.
Dünyayı sırtlandıkları için.
Olmadık dertlerle dertlendikleri için.
Dava’nın, Şato’nun, Dönüşüm’ün, yazarı, Milena’nın aşığıKafka, kırk bir yaşında tüberkülozdan öldü.
Bir o kadar daha yaşasaydı belki de bir Dava daha, bir Şato daha yazacaktı.
Yabancı’nın, Veba’nın yazarı Albert Camus kırk yedi yaşında öldü.
Bizde Orhan Veli otuz altı yaşında öldü.
Sevgi Soysal kırk yaşında kanserden öldü.
“Ölümü bekleyen bir insan” olarak.
Tutunamayanlar’ın yazarı Oğuz Atay, kırk üç yaşında beyin tümöründen öldü.
Otuz Beş Yaş şiirinin şairi Cahit Sıtkı,
“Yaş otuz beş yolun yarısı eder
Dante gibi ortasındayız ömrün” dese de o kadar yaşayamadı.
Kırk altı yaşında öldü.
“Bir çare yok mudur buna?”
Yok!
Bir çare yok!
Okuyabildiğimiz kadar okumaktan.
Yazabildiğimiz kadar yazmaktan.
Sevebildiğimiz kadar sevmekten.
Yaşayabildiğimiz kadar yaşamaktan başka çare yok.
Bu arada, bir süre kitaplıktan uzak dursam iyi olacak.
Hüzün ve kederden başka bir şey yok kitaplıkta.
