İki şair konuşuyorlarmış.
Biri diğerine şiirlerinden, şiir kitaplarından söz ediyormuş.
Şiirlerinden dizeler okuyormuş kükrer gibi bir sesle.
Bunu yaparken diğer şairleri karalamayı...
Yerin dibine batırmayı da ihmal etmiyormuş.
Sonra bir anda susmuş.
Karşısındakine,
“Hep benden konuştuk,” demiş. “Biraz da senden konuşalım. Hadi söyle bakalım, şiirlerimi nasıl buluyorsun?”
***
Hafta sonu böyle birinin arabasıyla bir yere gidiyorduk.
Trafikteki bayan sürücülere kızıp öfkeleniyordu.
Hakaret ediyordu.
“Kadınlara ehliyet vermeyecekler abi!” diyordu.“Araba kullanmak fıtratlarında yok. Herkesin bir vazifesi var bu dünyada. Ben çocuk bakabilir miyim mesela? Bakamam. Çorba yapabilir miyim? Yapamam.”
O sırada bir gülmek geldi ki bana!
“Çocuk da doğuramazsın mesela!” diyecektim neredeyse.
Aslında…
Düşününce…
Ne çok eksiği var biz erkeklerin.
Çocuk doğuramayız.
Çocuk emziremeyiz.
Fıtratımızda yok!
Çocuk bakamayız.
Çocuk büyütemeyiz.
Yemek yapamayız; yapacak olsak, ortalığı birbirine katarız.
Karnımızı doyuramayız.
Çorbanın tuzuna bakabiliriz sadece.
Bir evi baştan sona temizleyemeyiz.
Temizlemeyi bırak, evi temiz tutamayız.
Bir evi çekip çeviremeyiz
Evin düzenini sağlayamayız.
Pijamalarımızı katlayıp dolaba kaldırmayı…
Çoraplarımızı ortalıkta bırakmamayı marifet sayarız.
***
“Araba kullanmak kadınların hamurlarında yok abi! Bak bak, nasıl tin tin gidiyor!” diye devam etti.
Oradan, üç yaşındaki oğlunun arabalara olan düşkünlüğüne, ilgisine geçti.
Oyuncak arabalarla nasıl oynadığını…
Oyuncak kamyonunun direksiyonunu büyük bir beceriyle nasıl çevirdiğini anlattı.
Anlattı da anlattı.
“Hamurunda var abi!” dedi.
***
Kimi insanlar böyledir.
“Merhaba, nasılsın?” dersin.
Dediğine pişman olursun.
Oradan bir tuttururlar...
Kendilerini anlatırlar da anlatırlar.
“Sen nasılsın, ne haldesin?” demezler.
Ben benben!
Bununla kalsalar...
Kalmazlar.
“Ben”den“biz”e geçerler.
Eşlerini...
Eşlerinden sonra çocuklarını...
Çocuklarından sonra torunlarını anlatırlar...
Dünyanın en iyisi onlardır.
Dünyanın en mükemmeli de onlardır.
Onlardan daha iyisi yoktur yeryüzünde.
Çok akıllıdır mesela çocukları, torunları…
Hem çocukları hem kendileri…
Akıl küpüdür her biri!
Kesinlikle!
