Eskişehir Büyükşehir Belediye Meclisi'nin son toplantısında gözler yine Kazım Kurt'un üzerindeydi.
Alzheimer Merkezi ücretleri, kreş tarifeleri ve 15 Temmuz pankartı derken, Odunpazarı Belediye Başkanı neredeyse tüm tartışmaların muhatabı oldu. Ancak özellikle Alzheimer Merkezi konusunda yaptığı savunma, siyasi tartışmanın ötesinde ekonomik bir gerçeği de ortaya koydu.
İlk bakışta aylık 45 bin ve 60 bin liralık ücretler yüksek görünüyor. Nitekim AK Parti grubu özellikle de Zeynep Güneş de eleştirilerini bu noktada yoğunlaştırdı. Fakat Kazım Kurt'un hatırlattığı bir gerçek vardı; belediyeler zarar ederek hizmet veremiyor. Sayıştay denetimleri, kamu zararı hükümleri ve mali mevzuat, sosyal belediyeciliğin de belirli sınırlar içinde yapılmasını zorunlu kılıyor.
İşte tam da bu noktada AK Parti cephesi zor bir denklemle karşı karşıya kaldı. Çünkü Kazım Kurt'un dayandığı gerekçelerin önemli bölümü, merkezi idarenin oluşturduğu mali sistem ve denetim mekanizmalarından kaynaklanıyor. Bir yandan ücretlerin yüksek olduğunu eleştirirken, diğer yandan bu mali disiplinin mimarı olan kamu düzenini savunmak kolay değil.
Aslında tartışma, "Bu ücret pahalı mı?" sorusundan çok, "Belediyeler sosyal hizmeti hangi mali imkanlarla sürdürebilir?" sorusuna dönüştü.
Eğer belediyelerin zarar etmesi hukuken mümkün değilse, bu hizmetlerin finansmanı kaçınılmaz olarak vatandaşın ödediği ücretlerle sağlanacak.
O zaman da eleştirinin adresi yalnızca belediyeler değil, yerel yönetimlerin hareket alanını belirleyen mevcut mali sistem oluyor.
Kazım Kurt'un mecliste en güçlü olduğu an da buydu. Siyasi bir savunmadan çok, ekonomik ve hukuki gerçekler üzerinden konuştu. Katılırsınız ya da katılmazsınız; ancak bu argümanların karşısında yalnızca siyasi söylemlerle cevap vermek kolay görünmedi. Bazen rakamlar ve mevzuat, siyasetin en sert tartışmalarından bile daha belirleyici olabiliyor.
“TENEZZÜL ETMEM”
CHP'de görevden alma tartışmaları sürerken, Talat Yalaz ve ilçe başkanlarının basın toplantısının en dikkat çeken anlarından biri son bölümde yaşandı. Açıklamanın ardından ben de Yalaz'a, "Genel merkez tarafından yeni bir il başkanı atanırsa, il başkanlığı binasını boşaltacak mısınız? Göreve atanacak kişilere şimdiden bir mesajınız olacak mı?" sorularını yönelttim.
Yalaz'ın cevabı ise toplantının en çarpıcı kısımlarından oldu.
Önce, "Ben bu binada Özgür Özel'i temsil ediyorum. Özgür Özel ve onun resmi, meşru makamından aksi yönde bir talimat gelinceye kadar bu binadan çıkmama taraftarıyım." diyerek mevcut duruşunu ortaya koydu.
Ancak asıl dikkat çeken bölüm bunun devamıydı: "Ola ki böyle bir talimat geldi... Biz bu binalarda zaten oturmak için göreve gelmedik. Makama oturacak, görevi devralacak kişiye ise bir kelime etmeye bile tenezzül etmem."
Şimdi gözler CHP Genel Merkezi'nde. Çünkü bu tartışmanın nasıl süreceğini belirleyecek olan, bundan sonra Ankara'dan gelecek adımlar olacak.
KISSADAN HİSSE
Bir zamanlar genç bir adam, mutluluğun sırrını öğrenmek için uzun ve zorlu bir yolculuğa çıkar. Kırk günlük yolun sonunda bilgeliğiyle ün salmış bir adamın köşküne ulaşır ve ondan mutluluğun sırrını öğretmesini ister.
Bilge, gence içinde iki damla yağ bulunan bir kaşık verir. "Köşkü gezebilirsin ama bu iki damla yağı dökmeyeceksin" der. Genç, gözünü kaşıktan ayırmadan köşkü dolaşır ve geri döner. Bilge; halıları, bahçeleri, sanat eserlerini ve köşkün güzelliklerini sorunca genç, hiçbirini görmediğini söyler. Çünkü bütün dikkati kaşıktaki yağdadır.
Bunun üzerine bilge, "Bu kez etrafına bakarak gez" der. Genç yeniden dolaşır; bahçeleri, odaları, tabloları ve köşkün bütün ihtişamını hayranlıkla inceler. Döndüğünde gördüğü her şeyi uzun uzun anlatır.
Bilge bu kez sadece tek bir soru sorar: "Peki sana emanet ettiğim iki damla yağ nerede?" Genç kaşığa baktığında yağın dökülmüş olduğunu fark eder.
Bilge gülümseyerek mutluluğun sırrını şu sözlerle açıklar:
"Mutluluğun sırrı, dünyanın bütün güzelliklerini görebilmek ama elindeki iki damla yağı da unutmamaktır."
Kıssadan hisse: Hayatın güzelliklerini kaçıracak kadar sorumluluklara gömülmek de sorumlulukları ihmal edecek kadar hayata dalmak da insanı mutlu etmez. Asıl denge; gözümüz ufukta, ayağımız yere sağlam basarken elimizdeki "iki damla yağı" da koruyabilmektir.
