Eskiden ne güzeldi.
Her şey daha sade.
Daha anlaşılır.
Öyle olunca da kendine ayırabileceğin daha çok zaman olurdu.
İşten eve gelirken aldığın kitabı o gece yarılardın.
Şimdi öyle mi?
Akşam yemekten sonra oturup biraz kitap okuyayım istiyorsun.
Daha bir iki sayfa okumuşsun.
'Zırrr…'
'Grup mesajı.'
Ne grubu ulan!
E eklendin. ….kişisi tarafından eklendin.
Ne yapacaksın, sen de insansın ve aynı yüzyılı paylaşıyorsun.
Kitabı bir kenara itip bakıyorsun.
Eski bir tanıdık.
Fotoğrafını çekip altına da yazmış:
'Şu an arkadaşlarla yemekteyiz, içiyoruz.'
Zıkkım iç! İç iç de ayda bir kez olsun, evde seni bekleyen karını, çocuklarını da götürüyor musun yemeğe.
Silip atıyorsun telefon numarasını rehberinden.
Rehberin yarısını silmişsin zaten.
Ama çözüm değil. Yine geliyor.
'Rehberinizde kayıtlı olmayan biri tarafından…'
***
Biraz sonra başka bir mesaj.
'Abi facen açık değil mi?'
'Değil! N'olacak?'
'Abi paylaştıklarımı beğenmedin de… '
'...'
'Abi niye beğenmedin? Beğensen, hatta paylaşsan? Senin takipçin çoktur.'
'Ulan git başımdan!
***
Kitap okumaktan vazgeçiyorsun.
Okumak için de çıldırıyorsun ya.
Bütün gün beklediğin bu.
Günün zorluklarına, akşam eve gidince, mutfak masasında çay içip müzik dinlerken kitap okuyacağını düşünerek katlanmışsın.
Akşam olup da kendini evine atınca insanların bütün gün, takır takır anlatıp durduğu saçmalıkların sona ereceğini düşünmüşsün.
Yok.
Mümkün değil.
***
Kitabı kapatıyorsun.
Geç saatte, herkes uyuyunca okumayı planlıyorsun.
Şu facebooku açıp…
Nedir şu çocuğun derdi bir baksam mı, diyorsun.
Açar açmaz da bildirimler, istekler…
'… arkadaşın şunu oynuyor hadi sen de oyna.'
'Hastir lan!'
***
Açıyorsun sonunda facebooku.
Araba kullanırken kendi fotoğrafını çekip paylaşmış.
Ve altında yüzlerce beğeni. Yorum. Koca koca insanlar.
İnsanlar çıldırmış.
Ne çıldırması kudurmuş.
Yapacak bir şey yok.
Aynı yüzyılı paylaşıyorsun.
Mesela Cübbeli Ahmet Hoca'yla da aynı yüzyılı paylaşıyorsun.
Kediciklerin sahibi Adnan Hoca'yla da.
Daha kimlerle kimlerle. Burada adını sayıp dökemediğin.
Ne yaparsın.
Kader bu.